De Maan en haar invloed
Drie scenario’s voor het ontstaan van de Maan
🌙 Het eerste scenario was dat van de splijting. Vlak na haar vorming was de Aarde een vloeibare massa die relatief snel ronddraaide. Door de middelpuntvliedende kracht zou onze planeet een deel van haar massa uitgestoten hebben, dat uiteindelijk zou zijn samengeklonterd tot de Maan.
🌙 Het tweede scenario was dat van de gelijktijdige schepping: de Aarde en de Maan zouden tegelijk gevormd zijn uit dezelfde stofbron.
🌙 Ten slotte was het derde scenario dat van de invangst, waarbij de Maan in een ander gebied van het zonnestelsel zou zijn ontstaan, maar op een bepaald moment door het zwaartekrachtveld van de Aarde zou zijn ingevangen.
In feite is geen van die oude theorieën echt bevredigend. De analyse van het maangesteente heeft aangetoond dat de chemische samenstelling ervan verschilt van die van de aardse gesteenten, in het bijzonder wat het aandeel ijzer betreft. De Maan kan dus niet uitsluitend gevormd zijn uit materie die van de Aarde is losgerukt en ze kan evenmin zomaar in hetzelfde gebied als de Aarde zijn ontstaan.
Verschillende planetologen stelden in 1975 zo een vierde, ingewikkelder scenario voor de oorsprong van de Maan voor. Volgens hen zou heel vroeg in de geschiedenis van het zonnestelsel een botsing hebben plaatsgevonden tussen de Aarde en een ander object ter grootte van Mars. Die botsing zou geleid hebben tot de uitstoot van een enorme hoeveelheid materie die zou zijn samengeklonterd tot de Maan.
Die laatste theorie kan alle verschillen of gelijkenissen tussen de Aarde en de Maan verklaren, en het is dus de theorie die vandaag het best aanvaard wordt.
De exploitatie van de maan begint met de lancering van de eerste ruimtevaartprogramma’s in 1950. De eerste stap van de mens op de Maan door de Amerikaan Neil Armstrong op 21 juli 1969, in het kader van de Apollo 11-missie. De Nasa is van plan om in 2020 opnieuw mensen naar de maan te sturen.
De Maan heeft invloed op de getijden.
De Getijden variëren met de aantrekkingskracht van de maan, de hoogte van het niveau van de zeeën en de oceanen, veroorzaakt door zwaartekrachten van de Maan en de Zon en een traagheidskracht door de omwenteling van de Aarde rond het zwaartepunt van het koppel Aarde-Maan, dit alles samen met de draaiing van de aarde om haar as.
De Maan blijft een zeer aanwezige figuur in talrijke mythologieën en geloofsovertuigingen. Het is in samenhang met de zon dat de symboliek van de Maan zich manifesteert. Hun verhoudingen, ordening, hiërarchie verschillen van de ene samenleving tot de andere. Voor sommige: zij is het passieve vrouwelijke element. Ze wordt dan geassocieerd met vrouwelijke godheden. Zo werd de Griekse godin Séléné (Luna bij de Romeinen) met de Maan geassocieerd. Voor andere is de Maan een mannelijke godheid. De Japanse god Tsu-ku-yo-mi wordt met de Maan geassocieerd, en zijn zus A-ma-ter-a-su met de Zon. Net zo bij de Mesopotamiërs, waar de god Sin met de Maan verbonden is. Die omkering is ook aanwezig in de Noordse, Scandinavische, Letse mythologieën… Zoals bij de Indianen van Brazilië.
Het is de waarneming met het blote oog van de nieuwe maan die het begin van de maand aangeeft voor de moslims, de islamitische jaartelling is gebaseerd op een maankalender en de oorsprong ervan gaat terug op een historische gebeurtenis, namelijk de ballingschap van de Profeet Muhammad (SWS).
Maar de Maan heeft niet altijd alleen de goede rol gehad. In de beschavingen van Zuid-Amerika, bij de Maya’s en de Azteken; wordt ze soms met kwaadaardige tekens beladen. Door haar veranderlijke kant, met bedrieglijke verschijningen, draagt ze bij sommige volkeren de symbolen van de valsheid en de luiheid.
Tot slot, de variaties in tinten en helderheid aan het oppervlak van de Maan vormen patronen die de mensen naargelang hun cultuur en hun verbeelding verschillend hebben geïnterpreteerd: konijn, buffel of mannengezicht. De astronomen uit de oudheid dachten dat de donkere, regelmatige zones met water gevuld waren. Ze noemden die “zee”, terwijl de hooglanden, met hun lichte kleur, “land” werden gedoopt. Die benamingen zijn vandaag nog steeds in gebruik, ook al weet men dat ze met geen enkele werkelijkheid overeenkomen.
Vandaag denken heel wat professionals uit de geestelijke gezondheidszorg dat de cyclus van de Maan een effect heeft op ons gedrag. De elektromagnetische straling van de Maan zou ons nerveuzer maken op het moment van de volle maan, maar ook spiritueel wakkerder.