Er was eens.... De Yurt
Oorspronkelijk leken de eerste yurts echt op tipi’s zoals je die bij de inheemse Amerikanen vindt. Ze werden “urts” genoemd en werden al gebruikt in 600 v.Chr. Oorspronkelijk werden deze woningen gebouwd met houten palen en tegen elkaar gelegde dierenhuiden.
De urts zijn met de tijd geëvolueerd. Om de bewoonbaarheid te verbeteren worden ze voortaan op een latwerk geplaatst dat met dierenhuiden bedekt is. Omdat ook de naaitechnieken evolueerden, zijn de bewoners van de urts nu in staat om grote lappen leer te maken, omzoomd met stroken stevige stof om het geheel op zijn plaats te houden.
Ze is de traditionele woning van de nomaden van Azië geworden. Ze kenmerkt zich door het gemak waarmee ze verplaatst kan worden. De Mongoolse nomaden veranderen elk seizoen van woonplek om hun vee te voeden.
Het is een woning waarin de generaties samenleven. Ze bestaat uit één enkele ruimte, gericht rond het centrale houtvuur, waarin de bewoners leven, eten, slapen, bidden.
Rondom tegen de wanden staan banken opgesteld, een lage tafel biedt vaak de mogelijkheid om aan te schuiven om te eten, een altaar voor de gebeden en de verering van de voorouders staat traditioneel tegenover de deur. Je loopt met de wijzers van de klok mee, je zit er in kleermakerszit, je fluit niet, je leunt niet tegen de wanden. De yurt is een sterk geritualiseerde ruimte, en je vindt er talrijke voorouderlijke gebruiken. De plek wordt volgens het geloof geregeerd door kosmische krachten waarvan het evenwicht niet verstoord mag worden.
De geschiedenis van de yurts is meegeëvolueerd met die van de steppevolkeren, die deze structuur hebben verspreid over de onmetelijke horizonten van de eindeloze Euraziatische steppe en daarna over de hele wereld.
De hedendaagse yurts zijn de modernste evolutie van deze woonvorm. Ze bieden al het comfort dat je van een nieuw huis mag verwachten. Het zijn deze alternatieve en ecologische woningen die een levenswijze en een sfeer voorstellen die meer in overeenstemming zijn met de natuur.